My Silient corner 18: เตรียมตัวเดินทางไปเรียน University of London

หนังสือรับรองการเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทย  

(ต่อ)...หลังจากหลักฐานจากทางกพ.ทุกอย่างเรียบร้อย เซ็นต์สารพัดสัญญาทั้งสองฝ่าย รับทราบเงื่อนไขการรับทุนและการกลับมาใช้ทุน ก็รับเอกสารทุกอย่างที่ต้องใช้ยื่นทางมหาวิทยาลัยลอนดอน โดยเฉพาะหนังสือรับรองการเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทย เป็นอะไรที่ศักดิ์สิทธิ์มาก (รูป) เขาต้องการความมั่นใจว่ามีจ่ายตลอดจนจบแน่ คิคิ   


ครั้งแรกสุดก่อนหน้านี้ทาง KCL ส่งชื่อ supervisor มาเลยว่าคือ Prof. Dr. Jeremy R Mason และ sup. ก็ได้ mail มาคุยด้วยแล้ว แต่พอใกล้วันจะไปไม่นานก็มี mail จาก Prof. Christ Thurston เขียนตอบมาอีกว่ายินดีรับเราเป็นนักศึกษาในกลุ่มของอาจารย์ ก็เลยเป็นงงๆ ในที่สุดก็ mail ไปถาม Prof. Mason ว่าเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่าเป็นความเข้าใจผิด เพราะ Prof. Mason รับเราเข้าอยู่ใน research group ของอาจารย์แล้ว ก็ไม่มีอะไร (ไปที่นั่นเราก็เจอ Prof. Christ Thurston เช่นกัน อจ.น่ารักดี อายุมากแล้ว ป่วยมากตอนเราอยู่ปีที่ 2 อจ.เลยลาออกไปพักรักษาตัว จนเราจบ อจ.ก็ไม่ได้กลับมา และทราบข่าวอจ.เสียชีวิตเมื่อเราเรียนจบกลับมาไทยแล้ว) 


จากนั้นก็ไม่มีอะไรนอกจากไปตรวจร่างกายตามที่กพ.ระบุ ที่ต่างจากปกติคือต้องตรวจสายตาด้วย เพิ่งรู้ว่าการตรวจตามีขั้นตอนมากเช่นกัน ไม่ไช่ตรวจสายตาสั้นยาว เขาคงกลัวว่าสายตาจะไม่ดีเป็นอุปสรรคต่อการเรียนมั้ง ที่สำคัญคือฟิล์มเอ็กซ์เรย์ต้องเอาติดตัวไป ใบแสดงผลตรวจร่างกาย ซึ่งทางรพ.ออกเป็นภาษาอังกฤษให้เพราะรู้ว่าไปตปท. ทุกอย่างต้องเอาไว้ในที่หยิบได้สะดวก ซึ่งตอนที่เราไปนั้นเป็นช่วงที่ไช้หวัดนกระบาด เลยตรวจเข้มงวดมาก 


ระหว่างว่าง รอช่วงเดินทางก็เป็นการจัดเตรียมของที่จะพาไปส่วนมากเป็นของกิน (กลัวอดอาหารไทย) เตรียมซื้อเสื้อผ้ากันหนาว เสื้อกันฝนแบบเสื้อโค้ท กันหนาวแบบน้อยๆแต่กันฝนได้  รองเท้าบู้ท รองเท้าอื่นๆ เตรียมกระทั่งหมอน หมอนข้าง เอาแบบแฟบๆ ไปพองลมตอนแกะออก ผ้าห่มอย่างหนานุ่ม (อันนี้ pa ซื้อจากพม่ามาให้) เตรียมแบบคนบ้านนอกเข้ากรุง กลัวว่าในกรุงจะไม่มีของที่ตัวเองต้องการ เอาไปแบบตั้งครอบครัวใหม่ได้เลย คิคิ เสร็จสิ้นรวมทุกอย่างแล้ว 8 กระเป๋าใหญ่ (รวมของกินได้มากมาย)


อันนี้ต้องบอกว่าถ้าปกติแล้วน้ำหนักเกินแน่นอน แต่นักเรียนทุนที่ไปเรียนครั้งแรก เขาขอน้ำหนักเกินให้อีก 40 kg. และเราเป็นสมาชิกบัตร? ได้อีกจำไม่ได้ว่าให้เพิ่มอีก 20 หรือ 40 kg. รวมแล้วก็ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม แต่เที่ยวหลังไปกลับก็เป็นตามระเบียบปกติ มีอีกครั้งตอนเที่ยวกลับสุดท้ายที่เรียนจบ ทางกพ.ที่ลอนดอน ก็เขียนขอน้ำหนักให้อีก รู้สึกว่าได้ค่อนข้างมากเช่นกัน

My silent corner 16 : ทุนเล่าเรียน /การเตรียมสมัครที่เรียน

เอกสารยืนยันการได้รับทุนจากรัฐบาลไทย ที่ต้องแนบไป

เราไม่รู้ว่าสมมุติหากเราไปเรียนด้วยทุนตัวเอง (ทุนครอบครัว) จะยุ่งยากมากไหมในเรื่องการเตรียมเอกสารต่างๆ  แต่สำหรับเราการสอบชิงทุนไปเรียนต่อนี่ก็เป็นอะไรที่เกินความคาดหมาย การเตรียมตัวก่อนสอบจึงแทบไม่มี เพราะจากวันที่สามีบอกให้เรียนต่อคือวันสุดท้ายของการยื่นสมัคร จึงเหลือการเตรียมตัวไปสอบภาษาอังกฤษที่ส่วนกลางจัดสอบทั่วประเทศพร้อมกันน่าจะไม่เกินเดือน ก็เลยไม่เครียด ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ได้ เราไม่รู้หรอกว่าคนที่สมัครแบบเดียวกับเราที่ต้องมาแข่งกันมีกี่คน ก็ดีไม่ต้องลุ้น สามีพาไปสอบ นั่งรอข้างสนามสอบ รายนี้พ่อยก คิคิ สอบเสร็จออกมาไม่รู้หรอกว่าได้ไหม ไม่คิดอะไร นอกจาก try my best  ในที่สุดวันประกาศผลมาถึงบอกสอบข้อเขียนผ่าน ให้เข้าสัมภาษณ์ได้ ก็ไปกทม.อีก คราวนี้ตื่นเต้นเพราะดีใจที่สอบผ่าน และต้องเป็นด่านที่เจอคนสัมภาษณ์ วันสอบก็รู้ว่ามีหลายคนที่เลือกทุนเดียวกัน มีกรรมการสอบเต็มห้องประชุม (จำไม่ได้ว่าที่ไหน) กรรมการโต๊ะละ 3 คน มีชาวต่างชาติ 1 คน หลังจากนั้นไม่นานก็รู้ว่าสอบทุนผ่าน มีสำรอง 2 คน หากเราสละสิทธิ์  ตัดสินใจอยู่หลายวันว่าจะเรียนหรือสละสิทธิ์  ปรึกษาพระอาจารย์ ผู้ใหญ่ สามี  ในที่สุดเรียนก็เรียน

...แต่การเลือกประเทศเป็นเรื่องของเราโดยทุนนี้ให้เลือกประเทศในยุโรป แคนาดา สหรัฐอเมริกา  ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ จากการปรึกษาทั้งอาจารย์ตอนเรียนโท พระอาจารย์หลายรูปที่นับถือสนิทกัน  อาจารย์ผู้สอนวิชาโหราศาสตร์ให้เรา และสามี ในที่สุดก็มาลงตัวที่ประเทศอังกฤษ ด้วยหลายเหตุผล (ไม่เคยรู้ว่านี่เป็นลิขิตล่วงหน้ามาประมาณ 3 ปี จะบันทึกคราวต่อๆไป) หลังจากนั้นก็เป็นการเลือกมหาวิทยาลัยในอังกฤษให้ตรงกับสาขาที่รับทุน  ตรงนี้ล่ะยิ่งกว่า shopping อีก สมัยก่อนโน้นไม่มีการสื่อสารที่รวดเร็วมากนัก การเข้าถึงข้อมูลต้องไปที่ศูนย์การศึกษาต่อต่างประเทศ ที่ธนาคารกรุงเทพ จำสาขาไม่ได้ คิดว่าน่าจะสีลม กรุงเทพ ก็ไปเริ่มต้นที่นั่น สำหรับคำแนะนำ ข้อมูลและเอกสารต่างๆ ได้มาแล้วก็เอามาคลำทางเอง คราวนี้สนุกแต่เครียดกว่าเดิม เพราะต้องตอบไปทางกพ.(คุณปิติกาญจน์) ว่าเลือกประเทศใหน มหาวิทยาลัยอะไรก่อน เพื่อเขาจะดำเนินการทางเขา ซึ่งมีเวลาไม่นานนักสำหรับเด็กบ้านนอก ตจว.ที่ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องอะไรเกี่ยวกับตปท.แต่โชคดีมีสามีผู้รอบรู้ เรื่องเลยเร็วเพราะรู้ไปโม้ด สารพัดเหตุผลที่เอามาแจกแจงให้ฟัง ว่าที่ไหนเป็นอย่างไร เลยส่งชื่อมหาวิทยาลัยที่เลือกให้ตรวจสอบ เพราะต้องเป็นมหาวิทยาลัยที่กพ.รองรับ และ ranking " Top ten " ผ่านแล้วในที่สุดเลือกส่งใบสมัคร กรอกๆๆ ไปยัง 4 มหาวิทยาลัย ที่มีสาขาตรงกับที่ทุนให้เรียนคือ Environmental biotechnology (เทคโนโลยีชีวภาพสิ่งแวดล้อม)  ในที่สุดทั้งสี่มหาวิทยาลัยก็ตอบรับมาทุกที่ ก็เป็นรายการเลือกอีก brain storm กันก็ได้เลือก King's College , University of London  แน่นอนอันนี้ผ่านการตรวจสอบ ความเหมาะสม ความทันสมัย ชื่อเสียงด้านต่างๆ และระบบการศึกษา ตกลงเลือกที่ King's แล้วเรื่องก็ยังไม่จบเรื่องเพราะนั่นเป็นเบื้องต้นเท่านั้น ต้องสอบภาษาอังกฤษให้ผ่านตามเงื่อนไขของมหาวิทยาลัย คือ IELTS ซึ่งขอที่ เกณฑ์ minimum  6.5 ตายแน่ๆๆ

My silent corner 14 : King's college; Thanks ! Tundee

ตราสัญญลักษณ์ของ University of London

ในที่สุดวันรุ่งขึ้นราวบ่ายสามโมงก็รอ Tundee เป็นนัดบอดเพราะไม่รู้คนไหน รอสักครู่เห็นคนๆหนึ่งเดินผ่านเข้ามา และเดินเข้าในห้อง Jeremy เลยเดินตามเข้าไปแล้วถามเขาว่า Are U Tundee? แล้วก็..ไช่เลย เขาน่าจะมาจากอัฟริกา ตัวดำมากกกก ตัวเล็กพูดสำเนียงไม่ขัด และคล้ายๆติดอ่างด้วย  ก็เลยคุยถาม Jeremy ว่าจะต้องทำอะไร ก็สรุปว่าให้เราหาเอกสารอ่านเกี่ยวกับอาหารเลี้ยงเชื้อก่อน และเอาบางส่วนจากทุนดี เขาจะเอามาให้พรุ่งนี้ เราก็ต้องเปรียบเทียบศึกษาอาหารแต่ละสูตร เพื่อเอามาผสมสูตรใหม่ๆที่จะทดลองเลี้ยง  T.aromatica  ขึ้นไปชั้น 4 ตามทุนดีไปดูห้อง lab เขา ก็เป็นแบบเดียวกับชั้น 3 เป็นช่องทางเดินแคบๆ ห้องปิดทุกห้องต้องชะแง้ดูตรงช่องกระจก ถ้าเขาไม่เอากระดาษปิดช่อง แต่เขาก็จะมีชื่อของ Professor ติดหน้าห้อง แต่ชั้นนี้เงียบมากๆๆๆ บรื๋อ! ...เราไม่ชอบท่าทางทุนดีนัก แปลกๆแข็งๆกระด้าง ยังไงไม่รู้ เขาหยิบเอกสารบางอย่างให้ เขาบอกให้เราอาไปถ่ายเอกสารเอง เราขอเอกสารที่ Jeremy บอกไว้ แต่เขาบอกว่าเขาเขาจะให้แค่ ชื่อreference ไปค้นเอาเอง นัดไปเอากับเขาพรุ่งนี้ 11 โมง

...ทุนดี เท่าที่รู้มาเขาไม่ค่อยมา lab เขามีปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับการเรียนและ ข้อจำกัดส่วนตัว แทบไม่มีใครคุยกับเขาเลย ดังนั้นการติดต่อกับทุนดี ไม่ไม่ไช่เรื่องง่ายนัก เขาผิดนัดบ่อย ขี้หงุดหงิด เราได้ฝึกความอดกลั้นกับเขาเป็นด่านแรก เพราะเวลาเขาพูดเราฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง เคยขนาดบอกเขาว่าเขียนมาให้อ่านดีกว่า ฟังไม่รู้เรื่อง  เขาก็โวยวาย  เราจำได้ว่าเคยหลุดไปครั้งหนึ่งทนไม่ได้ เลยเห็งบไปดังๆบ้าง  กว่าจะนัดเขาได้แต่ละครั้งห่างเป็นอาทิตย์ถึงเดือนทีเดียว สิ่งที่เราต้องเอาความรู้จากเขาคือการเลี้ยงเชื้อในสภาพไร้ออกซิเจน (strictly anaerobic  cultivation) ใน glove box และ ให้ยืม anaerobic jar ทดลองใช้

อันนี้เป็นตัวอย่างของ anaerobic chamber ที่ทุนดีต้องสอนเรา set ระบบ

ที่มาภาพ chem.rochester.edu

ขั้นตอนทุกขั้นตอนที่ต้องทำภายใต้สภาพไร้ออกซิเจน มันเป็นอะไรที่ใหม่สำหรับเราหมด และค่อนข้างทรมาณเลยในครั้งแรกนี้ เพราะการสื่อสารกับทุนดีไม่ราบรื่น เราเองก็ภาษายังไม่แข็งแรงนักสำหรับศัพท์ด้าน microbiology ทุกอย่างต้องรีบกลับมาเปิดหนังสืออ่านทำความเข้าใจให้เร็วที่สุด เป็นอย่างนี้เป็นระยะในช่วงปีแรก ประมาณ 8 เดือน หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้ติดต่อทุนดีอีก มารู้ข่าวเขาในอีกปีเศษต่อมาว่าหากเขาไม่มาจัดการ lab ให้เรียบร้อย ห้องlab เขาจะถูกปรับเปลี่ยน และในที่สุดเขาไม่มาและไม่มีใครได้ข่าวทุนดีอีก

 สรุปว่าทุนดี เรียนไม่จบ เราจำหน้าชัดเจนของทุนดีไม่ได้แล้วแต่ยังจำน้ำเสียง กิริยาของเขาได้อยู่ แต่ยังไงก็ตามเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตการเรียนในประเทศอังกฤษ เป็นชาวตางชาติคนแรกที่ทำให้เราเครียดกับการเริ่มต้นเรียนที่นั่น แต่ขอบคุณเขาที่เขาก็ให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง  Thanks ! Tundee

รูป anaerobic jar

My silent corner 13 : King's college พบ Jeremy และ T.aromatica

บางมุมของห้องสมุด เขามีหลายมุมหลายตอนมาก ส่วนที่เป็น Journal จะมากจนตาลายไปหมด

(ต่อ)...เราอ่านสิ่งที่ Jeremy ให้มา 100 abstract โดยเขาบอกว่าให้อ่านดูว่าสนใจเรื่องทางไหน..บ่ายของวันที่ 10 พค. ไปตึกเจอ Clare เขาบอกว่า Jeremy ตามหาเราอยู่ ก็งงๆๆว่าหาทำไม ยังไม่ได้นัด เราก็วุ่นวายใจพอควรไม่รู้ว่าจะถามเรื่องที่อ่านหรือเปล่า  เพราะยังไม่ได้สรุปอะไรออกมาจริงจังเลย แต่ Sarah บอกว่าไม่ต้องห่วงหรอก เขาคงถามเพียงว่ารู้อะไรบ้าง ไมถึงกับรายละเอียด....สักครู่ Jeremy มาก้เริ่มซักด้วยประโยคแรกคือ ไปถึงไหนแล้ว ทำอะไรบ้าง ก็ตอบว่า อ่านค้นอย่างเดียว จบแล้วแต่ยังไม่เข้าใจหลายเรื่อง  jeremy หยิบตัวอย่างเชื้อ T จากกล่องกระดาษออกมาเป็นหลอดแก้วปิดหัวท้ายหลอดเหมือนฟิวส์ขนาดเล็กประมาณ 2 นิ้ว เห็นอักษร T เราเลยพูดว่า  T.aromatica อจ.บอกว่า "Yes! นี่เป็นของที่คุณจะทำ"  ว่าแล้วอจ.นัดให้พรุ่งนี้บ่ายสามให้เราไปพบเด็กนักศึกษาป.เอกคนหนึ่งของ Smith ซึ่งอาจต้องทำงานร่วมกับเรา....(นี่ล่ะเจ้าตัวปัญหาคนแรกของเราเลยทีเดียว หุ หุ)

บางมุมของห้องสมุด ชั้นใต้ดินจะมีห้องอบรม มีห้องmedia ต่างๆให้ใช้ แต่เราไม่ค่อยลงไปบ่อยนัก

จากนั้นก็ถามเราต่อว่าที่อ่านเป็นยังไง เราก็บอกว่า ส่วนมากอ่านเจอแต่ Toluene  pathway  และเรื่องราวของ T.aromatica และอ่านไปๆ ก็สงสัยเรื่องหนึ่ง แต่ไม่เป็นไรจะค้นเอง แต่อจ.เขาไม่ยอมบอกว่าให้ถามเขามาเลยว่าสงสัยอะไร ก็บอกว่า เรื่อง competitive PCR (สมัยสิบปีที่แล้วเรื่องนี้ยังไหม่อยู่แต่ตอนนี้ หมูๆแล้ว) อจ.ก็อธิบายให้ฟังซะยาวและแน่นอนส่วนมากฟังไม่รู้เรื่อง และให้ค้นเกี่ยวกับเชื้อที่ให้มาวันนี้ หลังจากเสร็จก็ไปห้องสมุดค้น Journal  ครั้งแรก Journal ของเขามากจริงๆ ก็ได้ที่ Jeremy ต้องการ จน 3 ทุ่ม กลับหอ

My silent corner 12 : เริ่มต้นการเรียนใน King’s college

(ต่อ..)  เนื่องจากทุนที่เราสอบเป็นทุนที่ให้มาเรียนในสาขา biotechnology (เทคโนโลยีชีวภาพ) เป็นทุนของ World Bank สอบข้อเขียน แล้วสอบสัมภาษณ์ การเลือกเรียนจึงต้องระบุสาขาให้ตรงกับทุน ตอนสัมภาษณ์มีคนต่างชาติมาสัมภาษณ์ด้วย เขาจะเป็นคนถามด้านวิชาการที่เราสนใจจะไปเรียน เราเลือกเรียน Environmental biotechnology มี 4 มหาวิทยาลัยใน UK ที่สมัครไปตอบรับ ปรึกษาหลายคนมาก รวมทั้งอาจารย์ที่มอ.ที่สอนเรามา อาจารย์ที่เรียนจบที่ UK  ในที่สุดมีเสียงเอกฉันท์ให้เลือกที่นี่ King's college, University of  London และตอนที่เรียนปริญญาโทเราเรียนสาขา Biochemistry (ชีวเคมี) โดยเป็น research program ดังนั้นเมื่อมาต่อปริญญาเอกเขา require research program หากไม่เคยทำวิจัยมาก่อนเขาไม่รับ และหากจะเรียนก็ต้องเริ่มที่ป.โทใหม่ ดังนั้นเราจึงไม่ต้องมี course work แต่นักศึกษาป.เอกทุกคนต้องเรียนวิชาที่เขาให้เลือก 3 วิชา ภายใน 2 ปีแรก ไม่มีหน่วยกิตเพียงแต่แจ้งไปยังสาขาว่าเราเลือกหัวข้ออะไร วิชาที่ให้เลือกมีเยอะมาก แต่เราต้องรู้เองว่าเราจะเอาความรู้ในวิชานั้นๆมาใช้กับตัวเราอย่างไร อันนี้ไม่เป็นปัญหาส่วนใหญ่นศ.ต่างชาติที่ภาษาไม่แข็งแรงมากนักต้องพักฟื้น ปรับหู ให้ชินก่อน จึงไม่เรียนทันที มักไปเริ่มเรียนเทอม 2  เราก็เช่นกัน ช่วงแรกขอปรับการฟังให้มากหน่อย เขาพูดเร็วมาก สำเนียงเพราะแต่ไม่คุ้นหู เพราะส่วนมากสมัยก่อนเราเรียนคุ้นกับสำเนียงแบบอเมริกันมากกว่า

ชั้นล่างของตึก มองขึ้นไปซ้ายมือชั้นสองเป็นห้องสมุดทั้ง floor ตอนหน้า

เมื่อ supervisor Jeremy เอาเอกสาร 50 หน้ามาให้ศึกษา บอกว่าให้เอาไปดู 1เดือน แล้วคิดว่าสนใจงานลักษณะไหน เราก็เอากลับมาห้องพักอ่าน ช่วงต่อจากนี้สามีกลับไทยแล้ว link มาอยู่ 7 วัน คราวนี้ก็ home sick แม้ว่าตอนที่ไปอายุจะมากแล้ว ไม่ไช่วัยแรกรุ่น เป็นวัยกลางคน แต่อาการ home sick ห้ามกันไม่ได้จริงๆ ร้องๆๆๆๆอย่างเดียว เห็นเครื่องบินๆผ่านหอพักทุกวัน วันละหลายเที่ยวบิน แหงนมองส่งใจกลับไทย ถ้าเหาะ เวป ได้จะกระโดดเกาะเครื่องบินทุกวัน ทุกข์และเศร้ามากๆๆๆ ยากที่ใครจะเข้าใจว่าทำไมต้องเศร้าขนาดนั้น ส่วนมากเขาคงดีใจที่ได้มาอยู่กลางมหานครลอนดอน อะไรๆก็ตื่นตาไปหมด แต่เรากลับหดหู่ ไม่เคยเห็นดอกไม้สดใสเลย เป็นเช่นนี้เกือบ 2 ปี หลังจากนั้นอาการนี้ก็หายไปเพราะมีเพื่อนบ้าง รู้อะไรๆเพื่มขึ้น ที่สำคัญมีเรื่องเครียดที่ต้องใส่ใจและแก้ปัญหามากกว่าจะมานั่งคิดถึงบ้านคือเรื่องเรียน

ตอนแรกสงสัยมากว่าเอกสาร 50 หน้าทำไมให้เวลามากจังตั้งเดือน อ่านอาทิตย์เดียวก็จบ ปรากฎว่าเมื่อเริ่มตั้งใจอ่านเปิดดู ทุกหน้าที่ให้คือ abstract บทคัดย่องานวิจัย หน้าละ 2 เรื่องแสดงว่ามี100งานวิจัย และที่สำคัญคือ font ที่พิมพ์เล็กมาก ก็เลยเข้าใจเพิ่มขึ้นว่าจริงๆคือ 100 หน้า 100เรื่อง แต่ก็น่าจะ 10 วันอ่านจบ  เมื่อเริ่มอ่านปรากฎว่าตั้งใจ สนใจอ่านมาก scan วันเดียวจบ 50 หน้านั้น โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยที่อ่าน นอกจากเรื่องไหนที่เป็นเคมี ชีวเคมีจะรู้เรื่องบ้าง แต่บางเรื่อง(ส่วนมาก) ไม่รู้อะไร มันเกี่ยวกับพันธุศาสตร์เพราะรู้ศัพท์ เราเป็นคนที่ค่อนข้างแม่นศัพท์ทางวิทยาศาสตร์พอควร จำได้มาก แต่ไม่สามารถอ่านเอาเรื่องได้เพราะที่เห็นนั้น ไม่เข้าใจเลย มันเป็นเรื่องอะไร ก็เลยถึงบางอ้อ ว่าทำไม jeremy จึงบอกว่าให้อ่านเป็นเดือน ในที่สุดตั้งสติใหม่ ค่อยๆอ่านเรื่องที่เข้าใจง่ายก่อน ขนาดเข้าใจง่ายยังอ่านแล้วอ่านอีกแค่บทคัดย่อ ไม่น่าเชื่อ ในที่สุดเหลือที่อ่านแล้วไม่เข้าใจ ก็พยายามดูว่ามันเป็นเรื่องสาขาไหนกันแน่ ทำไมมันแกะไม่ออก สุดท้ายก็เข้าห้องสมุดค้นอะไรๆที่ไม่เข้าใจ ค่อยๆแกะ แคะ ในที่สุดก็เหลือที่สุดๆ ไม่รู้ว่ามันคืออะไร โดยรวม ในที่สุดใช้เวลาทั้งหมด 2 สัปดาห์ อ่านแล้วอ่านอีกคิดว่าน่าจะพอแล้ว ตัดสินใจว่าจะนัดเจอ Jeremy อีกครั้ง เจอทำอะไร?? งงๆๆ

My silent corner 11 : วันแรกที่เข้าใน King’s college 2

  My great supervisor; Jeremy R Mason

Professor Dr. Jeremy  R. Mason คนกลางภาพ สูทเทา ท่ามกลางลูกศิษย์

 ที่มาภาพ : http://www.kcl.ac.uk/kis/schools/life_sciences/life_sci/EBK/EBKtext.html

จากตอนที่แล้ว...เมื่อเราเข้าใน King's college วันแรก ทุกอย่างตื่นเต้นไปหมด เพราะเป็นอะไรที่ไม่คาดหวังในชีวิตว่าต้องมาเรียนตปท.เพราะไม่ชอบไกลบ้าน แม้จะมี signal บางประการล่วงหน้าประมาณ 3 ปี ไว้ค่อยเขียนวันหลัง เอาเป็นว่า Rojer Miles พาเราไปที่ห้องพักนักศึกษา เพื่อรอเวลา Jeremy มา ระหว่างรอครู่ใหญ่ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วมองๆเรา แล้วส่งเสียงทักเราก่อนว่า Are u Thai ? เมื่อตอบว่าไช่ ก็พูดไทยทันที เธอเป็นนักเรียนไทยคนแรกที่เรารู้จักที่นั่น เธอชื่อ "เป้า" เป็นเด็กของ Rojer Miles  เป็นนักเรียนทุนของม.นเรศวร แต่ได้ทุนมาแบบไม่เต็ม ส่วนเกินเธอต้องจ่ายเองหมด ดังนั้นเป้าจึงทำงาน part time เป้าเป็นตัวอย่างที่ดีของความอดทนหลายอย่างที่เราได้เรียนรู้ เธอเป็นความอบอุ่นในช่วงแรกของการไปอยู่ที่นั่นของเรา เพราะเธอแนะบอกอะไรๆที่เราควรรู้คามแบบฉบับของเธอ เพราะความที่เธอต้องเป็นคนดูแลตัวเองทุกอย่าง เธอจึงเป็นคนที่เชื่อมั่นตัวเองและแข็ง พูดตรงมาก วันหลังจะมาบันทึกเรื่องของเธอและเราอีก...เธอเล่าให้ฟังว่าที่นี่มีนักเรียนไทยนับเราแล้ว 3 คน full time และอีก 1 คน part time ไปๆมาๆปีละ 2-3 ครั้งแล้วค่อยแนะนำให้เจอกัน

สักครู่หนึ่ง Jeremy ก็แวะมาดูเรา ก็เลยตามไปคุยด้วยที่ห้องพักอาจารย์ เป็นห้องเดี่ยวกว้างตื้น sofa นุ่มเตี้ยมากนั่งแล้วตัวจมไปเลย เริ่มต้นเขาก็ถามเรื่องวันหยุดว่าทำอะไรบ้าง แล้วก็ถามเราว่าเราสนใจด้านไหน ก็ตอบไปเหมือนที่เคยเขียน proposal 10 หัวข้อที่ส่งมา เพียงแต่ที่ค้างคาใจเราคือสาเหตุของความตั้งใจที่อยากจะทำวิจัยในเรื่องของกลิ่นจากโรงงานยางพาราที่เหม็นมาก เราอยากจะหาวิธีการกำจัดกลิ่นเหล่านั้น เพราะเยื้องๆมหาวิทยาลัยที่เราอยู่มี 2 โรงงานทำให้เกิดปัญหาจนเคยมีการประท้วงของนศ.และอาจารย์ที่หน้าศาลากลางจังหวัดมาแล้ว เพราะอุตสาหกรรมจังหวัดและหน่วยงานสวล.จังหวัดละเลย และเราอยู่ภาคใต้ที่มีการปลูกยางพาราและรง.ยางมีทุกแห่ง หากแก้ปัญหาได้คงดีไม่น้อย

 Jeremy ก็ฟังเรื่อยๆ และในที่สุดอจ.ส่งเอกสารมาให้ 1 ชุด 50 หน้า บอกว่าให้ไปอ่าน 1 เดือนแล้วมาสรุปให้ฟังว่าจะทำอะไร สนใจอะไร คราวหน้าจะมาเขียนว่า เอกสารปึกนั้นคืออะไร??? ทำไมแค่นั้นต้อง 1 เดือน จากนั้นก็พาเราไปดูห้อง lab ว่ามีหน้าตาอย่างไร  lab ของเราคือ 3.123 Microbiology group, School of Health & Life Science และมีนักศึกษาอยู่ในนั้นแล้วบ้าง ก็แนะนำให้รู้จัก ค่อยเขียนวันหลัง และให้เราหาที่ที่จะนั่งเองในห้องนั้น อะไรๆก็ยังไม่คุ้น ได้แต่ฟังๆๆอย่างเดียว ขนาดฟังสำเนียงอังกฤษของอาจารย์ก็ไม่คุ้น แล้วสำเนียงพูดของบ้านนอกอย่างเราอจ.ก็ไม่น่าจะคุ้น คิดย้อนหลังแล้วสงสารตัวเองและสงสารอจ.เหมือนกัน ฮิๆ อันนี้ใช้เวลาปรับตัวนานพอควรเกือบครึ่งปี จึงฟังทุกอย่างได้ และพูดได้ดีขึ้น ตอนไปสอบ IELTS ได้ 6.5 สอบครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต (เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่ยากจะเชื่อ เป็นเรื่องแรงอธิษฐาน ค่อยเขียนบันทึกเมื่อถึงเวลาที่เหมาะ)

ด้านที่หันมา หน้าต่างชั้น 3 (นับจากล่างสุดก็ชั้น4) เป็นห้อง lab ของ research group เรา ตลอดแนว 4 ช่องหน้าต่าง

 ที่มาภาพ : http://www.kcl.ac.uk/campuslife/campuses/waterloo/Waterloo.aspx

จากนั้นอจ.บอกตารางนัดพบว่าของเราเป็นทุกๆวันอังคารบ่ายโมงถึงบ่ายสองโมงเป็นเวลาพบอาจารย์ เรามารู้ภายหลังว่า Jeremy เป็นคนที่ strict มากเรื่องเวลาและเป็นคนที่จัดการเวลาของลูกศิษย์ในการดูแลของเขาได้เข้มงวดมาก ทุกคนจะมีตารางนัดพบส่วนตัวหากมีปัญหาอะไรไปคุยได้เพราะชั่วโมงนั้นจะเป็นของคนๆนั้น แต่หากมีปัญหาในระหว่างนอกช่วงเวลาก็เข้าไปถามได้เช่นกัน หากไม่มีปัญหาก็ไม่เป็นไร ก็มาเรียนรู้ภายหลังอีกว่านั่นคือสิทธิและโอกาสที่เขาให้ทุกคนเท่ากันแล้วแต่จะใช้หรือไม่ เพราะ Jeremy เป็นคนเก่งมากและมีงานเยอะมาก ค่อยเขียนสรุปถึง Jeremy อีกครั้ง เกี่ยวกับการจัดการ lab และ research group ของเขาที่ไม่เหมือนใคร ทำให้ group ของเขาใหญ่และมี research fund มากที่สุดคนหนึ่งของ UK เลยทีเดียว เราโชคดีมากที่โดยบังเอิญได้เข้ามาใน group ที่แข็งมาก แต่ขณะเดียวกันชีวิตไม่ได้สบายเลยภายใต้คนเก่งจากทุกทิศใน lab นี้ แล้วจะทยอยๆลง ...ขนาดบอกใครๆหลายคนว่า นรกมีจริงๆ ใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะพิสูจน์ตัวเองและทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อที่จะสู้กับคนเก่งใน lab นี้ แต่มันเป็นรสชาติของชีวิตที่เปลี่ยนหลายอย่างในตัวเรา ทำให้เราแกร่งขึ้น smart ขึ้น และสุขุมขึ้นเช่นกัน

My silient corner 10 : วันแรกที่เข้าใน King’s college

My first time in King’s college

ด้านหน้าของมหาวิทยาลัย 3 ช่องกลางที่เห็นคือช่องทางเข้า ช่องแรกจะเป็นช่องที่มี security ตรวจบัตร ช่อง 2-3 เป็นประตูหมุนที่ควบคุมโดย security เช่นกัน

 ที่มาภาพ : http://www.scribblers.co.uk/blog/tag/ssi/

รออยู่ประมาณ 4 วันผ่านเทศกาล Easter ของเขา วันนี้เป็นวันแรกที่มหาวิทยาลัยเปิด เราตื่นเต้นมากจะได้เข้าไปในมหาวิทยาลัยเสียที จินตนาการไม่ออกจริงๆที่ตึกข้างนอกเท่าที่ดูทันสมัย ใหม่ สะอาด เมื่อเทียบกับอีกอาคารที่อยู่ติดกันมันดูเก่าแก่ โบราณ สวยด้วยศิลปะแบบยุโรป แต่คงไม่ค่อยชอบหากข้างในเป็นแบบนั้นเพราะน่าจะดูน่ากลัวๆ  มหาวิทยาลัยอยู่ตึกตรงกันข้ามกับหอพัก เพียงแค่เดินข้ามถนน ด้วยความที่คิดว่าเป็นแบบไทยๆคือ 8.00 am. ควรมีคนไปกันแล้ว ปรากฎว่ามันไม่ไช่อะไรที่คิด

บนซ้าย  ประตูหมุน  ขวา  หน่วยรักษาความปลอดภัยด้านหน้า ทันสมัย กล้องวงจรปิด ระบบ scan กรณีสงสัย

รูปสีสวยนี่เป็นจากประตูเข้า เป็นทางเดินแรกภายใน สุดทางเลี้ยวขวาเพื่อขึ้นลิฟท์

ตอนเดินเข้าตึกครั้งแรกก็งงๆ ประตูเป็นแบบช่องหมุนกลมๆแบ่งเป็นสี่ช่องต้องเดินดันตัวเข้าไปในช่องใดช่องหนึ่งที่หมุนออกมาตรงกับเราพอดีแล้วเหวี่ยงตัวเข้าไป คนอื่นก็รอจังหวะของตัวเองเหมือนเล่นเกมส์ชิงเก้าอี้เลย แต่เราไปเช้าประตูนี้ยังไม่เปิด ให้เข้าประตูปกติที่ผ่านเข้าช่องตรวจของจนท.รักษาความปลอดภัยของตึก (security) เพื่อดูบัตร แต่วันแรกเรายังไม่มีบัตร ไม่มีอะไร นอกจากเอกสารที่มหาวิทยาลัยรับตัวเรา เราก็อธิบายให้เขาฟัง เขาก็ให้เข้าไป จนท.ของที่นี่ส่วนมาก 95% เป็นคนผิวดำสนิท อยู่ไปๆก็รู้จักกันหลายคนเพราะเขาต้องเดินตรวจตึกทุกคืน พวกเราก็อยู่ทำ lab แต่เขาไม่มีสิทธิเดินเข้ามาในห้อง lab เป็นที่รู้กัน ยกเว้นกรณีสัญญาณไฟไหม้ดัง ประตูทุกประตูจะคลาย lock ออกเองโดยอัตโนมัติแปลกมาก ยามก็จะเข้ามาตรวจว่าไม่ให้มีคนอยู่ หรือแอบอยู่ในห้อง lab เลย (มีพวกเราเคยแอบ ไม่อยากลงไปเพราะงานค้าง) ค่อยเขียนเล่าวันหน้า

ตึกที่เห็นทั้งหมดสามชุดใหญ่ คือKing's college ตึกสีแดงหัวมุมโบราณมากเชื่อมกับ ตึก Franklin ตึกด้านล่างที่เห็นเป็นอีกส่วน เราปฐมนิเทศที่นี่

ผ่านเข้าในตึกทำให้รู้ว่าตึกเรียน modern แห่งนี้ชื่อว่า Franklin-Wilkins Building (Part of King's College London's Waterloo campus) ตึกนี้และชื่อนี้มีประวัติน่าสนใจ ค่อยเขียนอีก เดินเรื่อยๆ ตื่นตาตื่นใจกับอะไรที่เห็นทันสมัยดี เห็นทางขึ้นห้องสมุดแต่ยังไม่เดินขึ้นไป เลี้ยวไปขึ้นลิฟท์

 Top view ของตึก จะเห็นว่าลึกพอควร

Exterior of the Franklin-Wilkins building on Stamford Street

ลิฟท์ที่นี่ตัวใหญ่กว้างแบบของรพ. ก็มารู้ภายหลังว่าที่คิดว่าใหญ่นี่ยังเล็กในเวลาต่อมาเราะเราต้องใช้ลิพท์นี่ใส่รถเข็นขนสารจากชั้นใต้ดินขึ้นไป กดลิฟท์ตามที่ยามบอก ชั้น 3 พอลิฟท์จอด จะออกจากลิฟท์ก็มีเสียงใสๆตามมาทันทีว่า "Third floor" เดินออกมา ตึกเงียบมากจนน่ากลัว เดินไปเรื่อยๆดูภายในเป็นตึกสีขาวประตูขาว บานใหญ่ๆทั้งนั้น มีทางเดิน main เท่านั้นที่เปิดโล่งมองตลอดได้ ส่วนทางแนวขวางตึกจะมีประตูบานใหญ่หนักปิดกั้นมีช่องกระจกเล็กๆให้มองเข้าไปเหมือนห้องพักรพ.ก็จะเห็นทางเดินยาวอีกในแนวขวาง เราเรียกภายหลังว่า corridor lab เรา ( Biotechnology ) อยู่ corridor D,  lab biochemistry อยู่ corridor B เป็นต้น ช่องใครช่องมัน ในแต่ละ corridor แบ่งเป็นด้านซ้ายขวา ทางเดินค่อนข้างแคบ ต่างจาก main เยอะเลยที่กว้างมาก  ห้องแต่ละห้องปิดสนิท ไม่มีห้องแบบเปิดเลย มีป้ายชื่อและเลขห้องกำกับไว้ ซึ่งพอสุดทางขวางจะออกไปอีกเลี้ยวหนึ่งจะเจอประตูหนักๆแบบนี้อีก ภายหลังก็รู้ว่าประตูหนักๆพวกนี้คือ fire door ที่ปกติต้องใช้มือดัน ตะโพกดัน ตัวดัน เวลาถือของสองมือและต้องการผ่าน และเสียงจะดังแบบ ปึงปังๆๆ เวลาคนผ่านแต่ละด่านเข้ามาเราจะรู้แม้ว่าอยู่ในห้อง lab เราก็เดินผ่านประตูนี้เข้าไป เพื่อหาห้องพักของอาจารย์ผู้เป็น supervisor เราคือ  Professor Dr. Jeremy  R. Mason ซึ่งต่อไปจะเล่าเรื่องอาจารย์เก็บไว้ในนี้เป็นระยะ มีเรื่องที่ไม่คาดคิดของอจ.พอสมควร และอาจถือเป็นโชคดีที่ได้มีโอกาสอยู่ในกลุ่ม research lab ของอจ. บางครั้งคนเรากว่าจะรู้ตัวว่าเราได้โอกาสดี ได้สิ่งที่ดีมากแล้ว ก็ต่อเมื่อผ่านไปหรือมีการเปรียบเทียบหรือมีการบอกเล่า เราก็เช่นกัน ขณะที่เรียนในปีแรกก็มีแต่ why ?? เช่น why so strict ? กว่าจะรู้ตัวว่าโชคดีที่อยู่ใน lab biotech ที่ทันสมัยและดีที่สุดที่หนึ่ง ก็เมื่อมีนศ.กลุ่มอื่นๆมาขอใช้อุปกรณ์ และบ่นถึงกลุ่มของเขา และการจัดการในกลุ่มที่ต่างกันมาก เอาไว้แยกเขียนเรื่อง lab ของ jeremy ภายหลัง เราเรียกอจ.ว่า Prof.Mason เสมอ ในขณะที่เด็กต่างชาติอื่นๆจะเรียกว่า Jeremy ในนี้เราก็จะเรียกว่า Jeremy ก็แล้วกัน

เดินเข้ามาหาห้องพักอาจารย์ ก็เจออยู่ต้น corridor นี่เอง (ตรงข้ามห้อง lab ของ group ไว้ค่อยเขียนเรื่องการแบ่ง research lab ของที่นี่ ) มีห้องเยอะเลยใน corridor  ด้านห้องพักมี 6 ห้อง ห้องหน้ากว้างแต่ตื้น ด้านห้อง lab มี 2 lab ใหญ่ (2 research group)  แต่มีห้องเครื่องมือ และห้องสำหรับ autoclave อย่างเดียว และห้อง อุปกรณ์เฉพาะทางอีก 1 ห้อง (ภายหลังก่อนเราจบ set เป็น Genome lab ที่ทันสมัยมากแห่งแรกในUK เลยทีเดียว) ทันได้ใช้ 1 งานคือ RT -PCR

เดินไปมาตรงแถวนั้นเพราะเข้าห้องไหนก็ไม่ได้ มีระหัสหน้าห้องล็อกหมด ระหว่างคิดว่าจะทำไงดี ก็เจออจ.คนแรกในตึกต่างคนต่างมอง แล้วอจ.ก็พูดถามก่อนว่ามาหาใคร เราบอกว่า Prof. Mason อจ.ยิ้มแล้วบอกต่อเลยว่า ที่มาจากไทยไช่ไหม เราบอกว่า ไช่ งง! ว่าอจ.รู้ได้ไง อจ.ไม่ปล่อยให้งงนาน ก็บอกว่า Prof. Mason บอกไว้และกลุ่มผมมีเด็กไทยคนหนึ่งด้วย ชื่อ "เป้า pao" เขาก็บอกผมว่าเขาจะมีเพื่อนไทยมาแล้ว (เพราะที่นี่ภายหลังเพิ่งรู้ว่ามีคนไทย 3 คนเรียน full time อยู่คนละกลุ่ม อีกคน part time เป็นเภสัช) อจ.ท่านนี้ชื่อ Dr.Rojer  Miles ใจดี polite (อจ.เสียชีวิตในปีที่เราอยู่ปีที่2 ค่อยเขียนอีก) อจ.ก็บอกว่า คงต้องรอหน่อย แล้วก็พาเราไปที่ห้องพักอยู่นอก corridor ด้านหลัง..........เขียนตั้งยาวยังไม่เจอ Jeremy เลย คราวหน้าก็แล้วกัน  และในระหว่างนี้สามีที่มาส่งก็ออก survey by his own ไปก่อน

My Silent corner (8): Around King’s college- “Lower Marsh market”

ตลาดไกล้ King’ college “LowER Marsh market”

Lower Marsh, South Bank's Market, is a great place to shop, eat and drink.

วันว่างระหว่างรอมหาวิทยาลัยเปิด (หยุด Easter) ก็เดินรอบมหาวิทยาลัยเพื่อหาตลาดหรือที่สำหรับซื้ออาหารมาปรุง  ร้านขนมหรือ...สามีก็เลยพาเดินรอบๆไปตามถนน เจอตลาดชื่อ Lower Marsh market เราเด็กไทยแถวนั้นเรียกชื่อสั้นๆว่า โลว์มาช เป็นตลาดแบบเมืองไทยแปลกใจ ว่ามีตลาดแบบนี้กลาง London ด้วย มีของใช้ในชีวิตประจำวันทุกอย่าง เสื้อผ้า แบบงานวัดก็ว่าได้ วางแบกะดินจริงๆ และมีทั้งที่ตั้งบนแผง รถเข็น และเปิดท้ายรถขายของ ร้านค้าที่มีในย่านนั้น ทั้งร้านอาหารจีน ไทย ร้านตัดเสื้อ ทำผม แต่เราก็รู้สึกแปลกๆกับตึกเก่าๆเล็กๆ โบราณ หลายๆแบบ แต่ละตึกมีสีและรุปแบบที่แปลกแยกกัน ชอบมากก็ร้านขายหนังสือที่มีอักษรสีแดง หรือไม่ก็อักษรดำบนป้ายแดง ที่เขียนว่า Sale มีตั้งแต่ 20-70% ร้านนี้ก็เลยเป็นร้านที่เรามักมาเดินเล่นดูหนังสือแทบทุกสัปดาห์ และตลาดนี้ก็มีผลไม้ขายเยอะที่ไม่เคยรู้จักก็มี ที่แปลกๆก็มี

เดินจากมหาวิทยาลัยประมาณ 15 นาที ผ่าน waterloo stationแล้วเลี้ยวผ่านหน้าร้านหนังสือก่อน ก็เข้าตลาด จริงๆเป็นถนนคนเดินมากกว่าเพราะวางขายเป็นเวลา จะไม่มีของสดแบบหมู ไก่ อาหารทะเลแบบตลาดทั่วไป

ด้านล่างนี่เป็นคำอธิบายเกี่ยวกับตลาดนี้ บันทึกบนแผ่นป้ายเล็กๆ ซึ่งตั้งบนถนนแถวหน้าตลาดนั่นเอง (ไม่ต้องสงสัยเลยเพราะเมื่อมี lower ย่อมมี upper marsh เช่นกัน แต่ไม่เคยไป)

"So named because it lies on the site of the ancient Lambeth Marsh which first appeared in historical records in 1377.

This historic street has operated as a street market and centre for local shopping since the mid-nineteenth century.
 
In 1984 Lambeth council designated Lower Marsh and it's immediate surroundings a conservation area in recognition of it's special character."           ที่มารูปนี้ : panoramio.com

ตลาดนี้เป็นแบบชั่วคราวพอเย็นก็หายไปหมด ช่วยทำให้เรามีชีวิตที่ผ่อนคลายมากขึ้นในยามเหงา ช่วงแรกๆเราก็มีตลาดนี้ที่เป็นที่ช่วยให้หายเหงาบ้าง กับการเดินไปดูของต่างๆที่อังกฤษ (ลอนดอน)มี  ที่ออกจะขำทุกครั้งคือของใช้ที่มักจะเป็นชิ้นโตๆ ความจุมากๆ เช่นแป้งกระป๋อง ขวดแชมพู น้ำยาทำความสะอาดต่างๆ

ผลไม้มากมายให้เลือก เราชอบส้มที่นี่มากเพิ่งรู้จักอีกนั่นล่ะ เขาเรียกว่า clementine orange สีส้มทองลูกเล็กไกล้เคียงสายน้ำผึ้งบ้านเรา หวานอมเปรี้ยว รสจัดดี ส่วนมากเขาขายเป็น pack หรือใส่ถุงตาข่ายไว้ประมาณ 6-8 ลูก ก็ประมาณ 2 pounds เศษ

และที่ต้องซื้อประจำแพงบ้างถูกบ้างตามเทศกาลคือ cherry และ ลูกพลัมสดชอบมากขายเป็น pack ก็มี ให้หยิบชั่งก็มี ก็ซื้อครั้งละ 6-8 pounds (1 pound=70 bath) ก็เหมือนกันทั่วโลกกระมังที่มักต้องปนของเสียมาให้ด้วยเสมอ เมืองไทยแพงอยู่ตจว.ก็ไม่เคยมีให้ซื้อกิน (สมัยก่อน เดี๋ยวนี้มีห้างใหญ่ๆ ตจว.เลยได้มีกินแล้ว) และหน่วยราคาที่เห็นต้องดูให้ดีว่าราคาต่ออะไร มีหลากหลายหน่วยนน.เช่นกัน แต่ส่วนมากเราก็หยิบๆใส่ตะกร้าแล้วเขาก็เอาไปคำนวนเอง

อีกอย่างที่ชอบของตลาดนี้คือร้านเล็กๆที่อยู่สองข้างทาง มีสารพัดแบบ แต่เราไม่คุ้นรูปแบบของร้านที่ต่างจากไทย บางทีไม่รู้ว่าใครจะมาเดินซื้อของพวกนั้น แต่ที่เข้าประจำคือร้านหนังสือ ที่มีอยู่เพิ่งรู้ว่านอกจากร้านหนังสือมีชื่อ foyles แล้ว ก็ที่นี่ล่ะที่ขายพวกแมกกาซีนและสารพัดหนังสือแม่บ้าน และพ่อบ้าน หนังสืองานฝีมือ สื่อของเล่นเด็ก  CD เพลง ฯ

จะเห็นว่ามีร้านหลากหลายในบริเวณตลาดนี้

และก็มีร้านอาหารไทยที่เป็นของคนจีนที่ไม่เคยมาไทย ชื่อร้าน Olympic ตอนเห็นครั้งแรก (อุ๊ เป้า พามา) แปลกๆ แต่เขาทำอาหารแบบไทยปนจีน เช่นผัดไทย เป็นแบบหมี่กะทิ ที่เรามากินแทบทุกอาทิตย์คือ หมี่ผัดทะเล ปลาหมึกที่นี่จะเป็นหมึกหนาๆ อร่อยแต่แพงจานละ 4 ปอนด์เศษ  ประมาณ 300 บาท หลังจากนั้นก็รู้จักอาม่าเจ้าของร้าน (อายุประมาณไกล้ 70 เวลาไปแกเห็นก็จะออกมาคุยจีนปนไทย น่ารักดี

รูปซ้าย  เป็นร้านที่ปรับปรุงแล้วหลัง meepole กลับ
รูปขวา  เป็นสภาพร้านที่เห็นจากด้านนอกสมัยก่อน แต่ข้างในเรียบร้อยพอควร มีประมาณ 6 โต๊ะ

ซ้าย  Cooper's Natural foods นี่ก็เป็นอีกร้านที่ขายสารพัดแซนวิช และอาหาร organic มีคนมาต่อคิวยาวเหยียดตลอด ของน่าซื้อมาก ร้านนี้เยื้องๆร้าน olympic เรามาบ่อยช่วงหลังกะ Tas ร้านนี้ไม่มีการนั่งทานข้างใน

ขวา ร้าน Sino Thai อาหารแบบร้านอาหารไทย ราคาก็พอประมาณ เคยไปทานแต่ไม่ค่อยชอบนัก ที่ชอบคือไอศครีมที่แช่เสริฟบนกะลามะพร้าวขนาดเล็กมาก เล็กกว่าฝ่ามือเราเอากลับมาด้วยเพราะเอากลับได้ บางคนเอามาใส่เถ้าบุหรี่ วันหลังจะถ่ายภาพมาใส่ไว้

My Silent corner (7): Around King’s college-Covent garden 2

(ต่อ) ตลอดสองข้างทางที่ไป Covent garden ก็จะมีอะไรๆให้ดูเรื่อยๆ เดินเพลินไม่รู้เหนื่อย อาจเพราะอากาศเย็น มีตลาดข้างๆที่คล้ายซอยละลายทรัพย์ หรือไม่ก็แบบร้านออกงานแบบบ้านๆ เคยมีที่บางช่วงไปเจอแบบงานวัดก็มี มีม้าหมุน ให้นั่ง ที่นี่มักมีการแสดงแบบเปิดหมวกเยอะมาก บางทีแค่การแสดงแบบมือเปล่าคือพูดๆๆ คนมุงก็หัวเราะกันแล้ว ต่อมอารมณ์ขันตื้นดี เคยมีมายากลมาแสดง ปกติเราก็มาที่นี่แทบทุกเดือนเช่นกัน เพราะมี tesco ให้ชื้ออาหาร ที่สำคัญที่ทำให้มาคือ มี Marks&Spencer มันอยู่ไกล้ที่สุด ไปที่นี่เพราะชอบกินขนมของเขาที่ชอบมากก็คือ pastries และ  tarts บางชนิด

และแต่ละรอบที่มาก็เดินเวียนรอบๆขนม ผลไม้ และก็ผัก (ชอบผักของ Popeye มาก spinach ค่อนข้างแพง 3 ปอนด์ขึ้นไป (ตอนที่ไปเรียนปอนด์ละ 69-70 บาทใส่ถุงสำเร็จสะอาด ผัดได้จานเล็กๆ คนที่นั่นส่วนมากทานสด meepole ผัดน้ำมันหอย

Photo By: MatAnt

นอกจากนี้หากเดินไปชั้นบน Apple market จะเห็นร้านเล็กๆ เป็นห้องๆขายของที่ระลึก ขายเทียนหอมที่ หอมไปทั้งร้าน คนที่นี่นิยมเทียนน้ำหอมมาก มีร้านขายชา Tea shop ที่มีชื่อของที่นั่นมากจนเลือกไม่ถูกเลย

เดินเพลินๆ มองลงมาจะเป็นโถงเล็กๆที่จะมีการแสดงเสมอ ส่วนมากแสดงดนตรี เราเองเคยยืนดูเป็นชั่วโมง คนที่นี่เขาก็มีความอดทนดี ยืนดูอะไรได้นานๆ

ที่ห้องโถงจะเห็นกำลังเล่นดนตรี เล่นเสร็จจะมีคนเอาหมวกบ้าง เอาภาชนะบ้างมาขอเงินสนับสนุนจากผู้ยืนชม ก็เหมือนกันไม่ว่าชาติไหนก็มีพวกชอบดูฟรีถึงฟรีมากๆไม่ให้ เดินออกไปก็มีมาก ส่วนเรากะเพื่อนก็เข้าใจแบบไทยๆ ใจดี ขี้เกรงใจ อะไรก็ตาม แต่ก็ให้เล็กๆน้อยๆดีกว่าไม่ให้ ใจเขาใจเรา

อีกที่ๆมักจะแวะดูคือ ร้านขายของประดิษฐ์ ของที่ระลึกเล็กๆ ของที่เป็นเทคโนโลยี เราเรียกร้าน Gadget และมีร้าน Apple ..Steves Job ขวัญใจ meepole คนหนึ่ง

My Silent corner (6): Around King’s college-Covent garden

(ต่อ) เพราะช่วงนี้เป็นเทศกาล Easter มหาวิทยาลัยยังปิดอยู่ ใช้โอกาสนี้กับสามีสำรวจรอบๆบริเวณ (แต่ช่วงนั้นตลอดเวลาไม่มีความสุขเลย แอบกลัวลึกๆ ตลอดว่าต้องใช้ชีวิตคนเดียวที่นี่ และ จะเรียนยากลำบากขนาดไหน เป็นความกดดันลึกๆ ที่ซ่อนอยู่) โชคดีที่มีสามี (เรียก link) ที่แสนจะไฝ่รู้ และชอบเรียนรู้เส้นทางมากๆ พาสำรวจ สอนการเปิดแผนที่ดู zone ต่างๆใน London อธิบายให้ฟังอะไรเป็นอะไร พาไปซื้อตั๋วเดินทาง แบบ travel card ที่ waterloo  

จากนั้นวันถัดมาก็เป็นการเดินสำรวจรอบๆ King’s college เพื่อดูว่ามีอะไรบ้าง ไปไหนมาไหนอย่างไร  link พาไป Covent garden ซึ่งแค่เดินข้าม Waterloo bridge (แม่น้ำเทมส์) ที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัย ใช้เวลาเดินประมาณ 15 นาที ระหว่างเส้นทางได้เรียนรู้สิ่งใหม่เพิ่มขึ้นทุกวัน แต่ก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นเพราะความกังวล ความกลัวที่ซ่อนลึกทำให้ไม่มีความสุขเลย นึกหลายครั้งนี่ถ้าเป็นคนอื่นที่ได้มาลอนดอนเช่นนี้คงสุข สดชื่นเหมือนยืนบนเนินเขา แต่เราไม่ไช่ ความสุขที่จะได้เรียนนั่นแน่นอนว่าชอบที่จะได้เรียนอะไรใหม่ๆ แต่การอยู่โดดเดี่ยวในตปท.เป็นเรื่อง น่ากลัวของเราจริงๆ

 เมื่อเดินไกล้ทางเข้า covent garden จะเห็นภาพเหล่านี้เป็นระยะๆ ที่จะมีคนแต่งตัวแปลกๆ มายืนในอิริยาบทต่างๆ ตอนเห็นครั้งแรกก็งงๆ ว่าอะไร?  เราไปขอถ่ายรูปได้ หากเราให้เงินวางในหมวกหรือภาชนะที่วางไว้เขาก็จะเปลี่ยนท่าเคลื่อนเหมือนตุ๊กตาไขลาน

The stunning facade of St Paul's, Covent Garden, designed by Inigo Jones as part of a commission by Francis Russell, 4th Earl of Bedford in 1631

เดินเข้าไปจะมี ตลาดที่เห็นคือ apple market ให้ shopping มีของมากมายที่ให้เลือก แต่ราคาไม่ต้องพูดถึงมีตั้งแต่ค่อนข้างแพง ถึงแพงมาก มีทั้งส่วนที่เป็นร้านที่อยู่ด้านข้างตลอดแนวและร้านค้าที่ขายพวกเทคโนโลยีพวก gadget shop ร้านคอมพิวเตอร์ Apple ที่สวยหรูก็ที่นี่ (รูปคราวหน้า)

Covent Garden is a London Underground station in Covent Garden. It is on the Piccadilly Line between Leicester Square and Holborn. The station is a Grade II listed building,[2] on the corner of Long Acre and James Street. It is in Travelcard Zone 1.

เป็นสถานีที่แปลกและน่ากลัว สำหรับเราใช้บริการสถานีนี้ไม่กี่ครั้งเพราะไม่ชอบบรรยากาศทึมๆในอุโมงค์ลึกที่ต้องลงไป ใช้ลิพฟ์ขึ้นลงสถานีเพราะอยู่ลึกลงไปเนื่องจากแถวนี้อยู่ไกล้แม่น้ำ

http://en.wikipedia.org/wiki/Covent_Garden_tube_station

ครั้งเดียวย่อมไม่จบสำหรับ ที่นี่ ตอนหน้าเขียนต่ออีก